آچمز

چتری هامو کوتاه کردم. پشت موهام داره بلند میشه ، این قیافه برام ناجالبه!

اندوه که از حد بگذرد

جایش را میدهد به یک بیاعتنایی مزمن !

دیگر مهم نیست..

بودن یا نبودن ؛

دوست داشتن یا نـداشتن ...

آنچه اهمیت دارد

کشداری رخوتناک حسی است...

که دیگر تـو را به واکنش نمیکشاند!

در آن لحظه فقط در سکوت غـرق می شوی

و نگاه میکنی و نگاه و نـگــــــــــاه...

صادق هدایت

انتخاب مدرسه برای دخترک هم موضوعیه که تعمق و تفکر زیادی می خواد .

سه تا نقاشی کشیده یکی شو بهم داده بعد می گه اگه نق بزنی که اون دو تا رو هم می خوام ، همینو هم ازت می گیرم !

امروز دنباله روی حال بد شدنم برای خودم مرثیه برگزار کردم و اومدم خونه ی نیم ساعتی لرزیدم زیر پتو و بعد خوابم برد. الان بهترم .

با توجه به نتیجه ی آزمایش نرمال و تشخیص دکتر پوست ، خارش م عصبیه به همین خاطر آنتی هیستامین هم روش تاثیر نداره ...

مدتی هست که درونم آروم نیست ، از خیلی چیزا لجم می گیره که قبلا نمی گرفت ...

می خوام اعتراف کنم از کندن زخم های دست و پام و خاروندنشون و اون خیسی اندک زیر دستم، برای چند ثانیه لذت می برم !

به نظر می رسه هم به مشاورم نیاز دارم هم به دکتر اعصابم!

ی سری کارا رو نباید انجام بدی ، اما می دی چون در زندگی هم حس همکاری داری هم از خود گذشتگی . اصلا هیچ حسی نداری فقط برای خوشایند خودته، موضوع اینه که بعد از ی مدت وظیفت میشه و این بده...

داریم دخترک رو می بریم مرکز که عکس بگیریم، زنگ می زنم به م. که کی شیفته. می گه چه فرقی می کنه !؟ البته که فرق می کنه ما که می دونیم فقط ی باسواد داریم حالا بقیه نمی دونن، جلو خودمون هم ملق بازی ؟!